Łatwa orientacja w terenie i klarowność właściwej drogi jako cechy otoczenia dającego poczucie pewności i bezpieczeństwa.

 

Płynność ruchu w dużym stopniu zależy od łatwej nawigacji. Chodzi oczywiście o wrodzoną zdolność orientacji w terenie, a nie aplikacje mobilne. Kiedy trasy są czytelne, a zaplanowanie marszruty nie sprawia kłopotu, chodzenie wydaje się prostsze i daje satysfakcję potrzebną do pokonania niedogodności po drodze. Przykładów sytuacji nawigacyjnych jest bardzo wiele, ale sprowadzają się one do trzech prostych zagadnień:

  • orientacji widokowej (widzę, którędy iść) lub szerzej zmysłowej (dźwięki i zapachy jako punkty odniesienia)
  • drogowskazów (jeśli właściwej drogi nie widać, znajdę w terenie strzałkę lub plan)
  • mapa w wyobraźni (łączę punkty orientacyjne w wyobraźni lub pamiętam, jak iść).

W Atlasie ten ostatni sposób nawigacji został nazwany mapą pamięciową. Ale nie musi przecież być to mapa zapamiętana kiedyś i teraz odtwarzana z pamięci. Może być ona składana na żywo lub na bieżąco na podstawie informacji z wielu źródeł: widoków, drogowskazów, opisów, kiedyś zapamiętanych szczegółów itd. Ważnym czynnikiem pomagającym w tworzeniu takiej mapy jest orientacyjna przewidywalność struktury otoczenia, na którą wpływa np. obecność rzeki, linii brzegowej, doliny, nachylenie terenu, klarowna siatka ulic itd.

 

Niniejszy podrozdział jest częścią rozdziału „Płynność ruchu”. Można kliknąć poniżej lub w spisie treści bloga na prawym pasku:

Płynność ruchu. W tym rozdziale skupiamy się na potrzebach większości pieszych związanych z pokonywaniem dystansu z punktu A do punktu B. Interesują nas zagadnienia, takie jak: układ i przekrój tras, trajektorie ruchu pieszych. 

 

Źródło: Atlas sytuacji pieszych

  • Odnośny rozdział w Atlasie: s. 35-37
  • Rysunek: Florentyna Nastaj.

 

Marcin Skrzypek