Miejsca międzymodalne pieszego

 //  Rozdział: Międzymodalność

Podczas redakcji Atlasu zależało mi na zauważeniu samego faktu, że istnienie wiele rodzajów ruchu. Teraz należałoby ten temat ukonkretnić i zróżnicować. Sądzę, że spontanicznie wyodrębniają się w nim następujące zagadnienia:

  1. Urządzenie i organizacja styku miejsc parkingowych i chodników. Są to miejsca, w których kierowcy „przeistaczają się” w pieszych. Warto uzmysłowić sobie ciekawą tego implikację, że faktycznie celem jazdy autem jest „desant” pieszych u celu podróży. Zatem ich potrzeby powinny być uwzględnione ze szczególna uwagą. Tylko w przypadku kin dla zmotoryzowanych, miejsc odbioru towaru czy usług typu drive in (np. kupowanie hamburgerów bez wysiadania z auta) kwestie pieszych w ogóle się nie liczą. Ze względu na intensywność i ekspansywność indywidualnego transportu samochodowego warto tu wyróżnić następujące przypadki znane z życia codziennego::
    • Pojazdy kolidują z zastanym ruchem pieszym. Czyli chodzi tu o wszystkie najbardziej znane problemy z nielegalnym lub źle wyznaczonym parkowaniem.
    • Projekt dostępności celu w ogóle dyskryminuje ruch pieszy. Należy wyjaśnić, dlaczego lepszym rozwiązaniem jest „dyskryminacja” ruchu samochodowego, tzn. na czym w praktyce polega niesymetryczność tych rodzajów ruchu.
    • Urządzenie przestrzeni wysiadkowej ułatwia lub utrudnia przejście kierowcy w „stan pieszy”. Kwestie opuszczania zaparkowanego pojazdu i dostępu do niego.
    • Niemądre, nieekonomiczne  parkowanie utrudniające znalezienie miejsca kolejnym kierowcom. Jest to w zasadzie odmiana urządzania miejsca wysiadkowego przez samych kierowców innym kierowców i ich pasażerom.
  2. Miejsca przecinania się (także mieszania) ruchu pieszo-rowerowego i samochodowego. Jest to oczywiście osobna dziedzina wiedzy ze względu na dominującą rolę bezpieczeństwa, dlatego w tym zagadnieniu warto zwracać uwagę głównie na kwestie zaskakujące, nietypowe, innowacyjne.
  3. Styczność pieszych i rowerzystów. Ze względu na możliwość mieszania się tych rodzajów ruchu, nie rozdrabniam się tu na szczegóły, choć jest ich dużo: kultura jazdy po chodniku, lokalizacja stojaków względem chodników i jezdni (w tym stacji do wypożyczania rowerów), sposoby oddzielania ruchu pieszego i rowerowego oraz ich wzajemnej organizacji (szerokość i przeplatanie się tras), kultura pieszych itd. Są to często sprawy współzależne.
  4. Korzystanie z komunikacji zbiorowej. Organizacja przystanków w kontekście wsiadania / wysiadania, korzystania z informacji, ergonomia przesiadek (organizacja węzłów przesiadkowych), mieszanie się ruchu pieszo-rowerowego i komunikacji zbiorowej, relacje zajętości miejsca między transportem indywidualnym, zbiorowym, pieszym i rowerowym. Ważnym tematem jest tu również wkład komunikacji pieszej w konkurencyjność transportu zbiorowego (dostępność przystanków).
  5. Przyszłość komunikacji wielomodalnej. Chodzi tu o różne wizje przyszłości takie jak: likwidację transportu indywidualnego w miastach, rozwój PRT (Personal Rapid Transit) czy upowszechnianie się rozmaitych mini-pojazdów napędzanych mięśniami lub prądem (rolki, hulajnogi, elektryczne „jeździki” jednoosiowe itp.).

Temat jest otwarty. Można go także ujmować z innych perspektyw – np. bezpieczeństwa, przepisów itd.

Źródła:

  • Odnośny rozdział w Atlasie sytuacji pieszych: s. 19-24.
  • Ilustracja powyżej: wejście do Szkoły Podstawowej nr 40 na os. Kruczkowskiego, 2015. Punkt styku trasy pieszej, rowerowej i samochodowej, fot. Marcin Skrzypek.